МӨНГӨН ТОВЧ

Нэгдүгээр бүлэг: Хуучин дээлийн нууц Гал тогооны өрөөнд цайны халуун уур савсаж, гадаа хаврын хахир салхи цонхны шилийг хүчтэй нүднэ. Галмаа жаран таван насны босгон дээр ирсэн ч хөдөлгөөн нь шаламгай, нүднийх нь гал хариагүй нэгэн. Тэрээр өнөөдөр олон жил гар хүрээгүй хуучин авдраа уудалж сууна. Тэр авдар дотор түүний амьдралын хамаг нандин, бас хамгийн их өвтгөм дурсамжууд хураастай бий. Авдрын ёроолоос нэгэн хуучин, хүрэн өнгийн хамбан дээл гарч ирэв. Энэ дээлийг түүний ээж залууд нь өмсөж байсан гэдэг. Галмаа дээлийг дэлгэн үзтэл энгэрийнх нь нэгэн мөнгөн товч дутуу байгааг анзаарлаа. Тэр товч хаачсаныг Галмаа сайн мэднэ. Тэр товч бол ердөө нэг гоёл биш, харин түүний амьдралыг орвонгоор нь эргүүлсэн тэр нэгэн шөнийн гэрч байсан юм. "Ээж минь, та надад энэ дээлийг өгөхдөө 'Хүний амьдрал товч шиг л бөх байх хэрэгтэй, харин нэг л тасарвал түүнийг эргүүлж хадахад сорви үлддэг юм' гэж хэлж билээ," хэмээн Галмаа амандаа шивнэнэ. Яг тэр мөчид хаалганы хонх дуугарч, түүний ганц охин Наран орж ирэв. Наран дөчин нас хүрсэн, хотод томоохон эмнэлэгт ажилладаг, үргэлж завгүй нэгэн. Тэрээр ээжийнхээ өмнө байгаа хуучин дээлийг хараад: — Ээж ээ, та дахиад л энэ хуучин юмаа ухаад сууж байгаа юм уу? Одоо энэ дээлийг хэн ч өмсөхгүй шүү дээ. Хаячихвал яасан юм бэ? гэж дурамжхан хэллээ. Галмаа охин руугаа зөөлөн хараад: — Миний хүү, зарим зүйл өмсөхийн тулд биш, санаж байхын тулд байдаг юм. Энэ дээлний энгэрт байсан тэр мөнгөн товчийг чиний аав надад анх өгч байсан юм шүү дээ. Гэхдээ тэр товчийг би өөрөө тасдаад хаячихсан юм... гэв. Наран гайхан ээжийнхээ хажууд суулаа. Тэр аавынхаа тухай маш бага мэднэ. Аав нь түүнийг бага байхад нь ослоор нас барсан гэж ээж нь хэлдэг байсан ч, энэ удаад Галмаагийн харцанд арай өөр, гүн нууц нуугдаж байх шиг санагдав. — Ээж ээ, та юу хэлэх гээд байна вэ? Аав та хоёрын хооронд юу болсон юм бэ? гэж Наран асуулаа. Галмаа гүнзгий амьсгаа аваад, дөчин жилийн турш цээжиндээ нуусан түүхээ ярьж эхлэв. "Тэр үед би дөнгөж хорин настай байлаа. Хөдөө суманд багшаар очиход чиний аав Хатанбаатар тэндхийн хамгийн нөлөө бүхий, бас хамгийн зөрүүд залуу байсан юм. Бид бие биедээ ухаангүй дурласан. Гэвч тэр үеийн нийгэм, гэр бүлийн байдал биднийг зүгээр орхиогүй. Хатанбаатарын аав намайг түүнд тохирохгүй гэж үзсэн бол, миний аав түүнийг 'хэтэрхий омголон' гэж голдог байлаа. Нэгэн шөнө Хатанбаатар над дээр ирээд 'Хоёулаа оргоё' гэж хэлсэн юм. Би тэр шөнө энэ хүрэн дээлээ өмсөөд түүнийг хүлээж байлаа. Гэвч... яг явах мөчид би айчихсан. Би гэр бүлээ, аав ээжийгээ орхиж чадаагүй. Тэр намайг гараас минь татахад би хүчтэй татгалзахдаа энэ дээлнийхээ энгэрийн товчийг түүний гарт тасдаад үлдээчихсэн юм. Тэр товч түүнтэй хамт явсан, харин би энд үлдсэн." Галмаагийн нүдэнд нулимс цийлэгнэв. — Чиний аав ослоор нас бараагүй юм шүү дээ, Наран. Тэр шөнө явснаасаа хойш тэр хэзээ ч эргэж ирээгүй. Би түүнийг хаа байгааг нь ч мэдээгүй. Харин чи... чи бол бидний тэр ганц шөнийн хайрын үр сад. Би чамайг аавгүй гэж хэлүүлэхгүйн тулд л тэр түүхийг зохиосон юм. Наран цочирдож, ээжийнхээ гарыг чанга атгалаа. Дөчин нас хүртлээ итгэж ирсэн бүхэн нь ердөө л нэг эмгэнэлт нууц байсныг сонсоход түүнд хүнд байв.