Хөрш айлд гэрэл үргэлж асаалттай

Эсрэг байрны тэр цонх хэзээ ч унтардаггүй байсан. Гэрэл нь шаргал атлаа нэг л хүйтэн мэдрэмж төрүүлнэ. Харин өнгөрсөн шөнө… анх удаа тэр цонх харанхуйд автжээ. Яг л тэр аймшигт нүд анивчих шиг. Би сэрэхдээ хамгийн түрүүнд түүнийг л харсан. Хоосон бөгөөд үхмэл харанхуй. Өмнө нь шөнө болгон хөшигний цаана нэгэн дүрс хөдөлдөг байв. Би анзаарахгүй байхыг хичээдэг байсан ч тэр хүн… яг над шиг хөдөлдөг байсан учраас харц минь эрхгүй тийшээ зүглэдэг байлаа. Би шүдээ угаахад тэр угаана, би кофе уухад тэр ч бас аягатай зүйл барина. Би ганцаараа биш, харин хэн нэгний "амьд тоглоом" шиг санагддаг байв. Би цонхноос холдож, гал тогоо руу орлоо. Кофе буцалж буй намуухан чимээ хүртэл өнөөдөр нэг л өөр, зэвүүн сонсогдоно. Би аягаа барьж зогсоод өөрийгөө тайвшруулахыг хичээв. "Зүгээр л давхцал... Хотод олон хүн бий, хэн нэгэн надтай адилхан хэмнэлээр алхаж болно" гэж бодсон ч дотор минь нэг л зүйл буруу байгааг зөн совин минь мэдрүүлсээр байв. Гэтэл утас чичирлээ. Unknown number. — Өнөөдөр чи намайг харахгүй. Гараас минь аяга бараг алдуурчихсангүй. Халуун кофе хөл рүү асгарахыг ч анзаарах сөхөөгүй би дэлгэц рүү ширтэв. "Хэн бэ?" гэж бичихэд дэлгэц дээр “typing…” гэсэн тэмдэг хэсэг анивчсанаа ийнхүү хариулав: — Учир нь би одоо чиний талд байна. Зүрх минь огцом цохилж, хамаг биеэр хүйт оргилоо. Би аажуухан эргэж, өрөө рүүгээ харвал... Хаалга хагас онгорхой. Харанхуй дунд хэн нэгэн саяхан орсон мэт үл ялиг хөдөлгөөн мэдрэгдэх шиг.