Дурсамж зардаг дэлгүүр

Тэр дэлгүүр яг л зэрэглээ шиг байв. Өдөр бүр зөрдөг байсан танил гудамжны минь хамгийн мухар дахь хуучин тоосгон барилгуудын дунд урьд нь хэзээ ч анзаарагдаж байгаагүй тэр нэгэн модон хаалга... Яг л өнөөдөр намайг ирэхийг хүлээж байсан мэт тодоос тод харагдана. Хаалган дээрх зэвэрсэн төмөр пайзан дээр ердөө хоёрхон өгүүлбэр сийлжээ: “Дурсамж худалдаж авна. Үнэ тохиролцоно.” Би алхаагаа саарууллаа. Логик талаасаа бол энэ нь зүгээр нэг эртний эдлэлийн дэлгүүрийн этгээд сурталчилгаа, эсвэл хэн нэгний утгагүй тоглоом байх ёстой. Гэвч миний цээжний гүнд үүссэн тэрхүү тайлбарлаж боломгүй "хоосон орон зай" намайг тийшээ хөтлөөд байв. Гараа сунгахтай зэрэгцэн хүнд нүсэр хаалга өөрөө аажуухан нээгдэж, дотроос нь хуучирсан цаас, хатсан цэцэг болон хэн нэгний танил бус үнэртэй усны зөөлөн үнэр холилдон сэнгэнэв. Дотор нь ямар ч цонхгүй атлаа хана дагуух тавиуруудад эгнүүлсэн мянга мянган жижиг шилэн бортоонууд өөр өөрийнхөөрөө гэрэлтэх аж. Зарим нь үүр цайх үеийн тэнгэр шиг тунгалаг, зарим нь гүн харанхуй шөнө шиг бүрхэг, харин зарим нь яг л хүний амьсгал мэт шилнийхээ дотор талыг цантуулж байлаа. — Сонголт хийх гэж ирээ юу, эсвэл салах гэж үү? — гэх намуухан, чихэнд наалдсан дуу гарахад би цочин эргэж харав. Ширээний ард зөөлөн хилэн даашинзтай, нас тогтсон боловч гоо үзэсгэлэнгээ гээгээгүй нэгэн эмэгтэй сууж байлаа. Түүний харц яг л хүний сүнс рүү өнгийж буй мэт дэндүү гүн, дэндүү аниргүй. — Би... би зүгээр л юу байдгийг нь сонирхож,